“Het gaat goed. Ik ben uit de depressie. 🍄✨”
Dat appje kreeg ik twee dagen na de truffelceremonie. Van een vrouw die al 27 jaar depressies kende, alles had geprobeerd wat er te proberen viel, en met angst en hoop aan een traject met psilocybine begon. Dit is haar verhaal.
De aanloop
Hallo Jannis,
Ik overweeg om psilocybine te doen. Op dit moment ben ik depressief (sinds november nu). Ik heb al sinds mijn 27e depressies (ik ben nu 54) die inmiddels jaarlijks terugkeren en twijfel nu: óf weer starten met antidepressiva (ben ik in 2023 mee gestopt, ook omdat het niet hielp) of een sessie met psilocybine. Dat laatste wil ik eigenlijk het liefste, maar het idee alleen al maakt me nerveus.
Ik zou graag willen weten hoe jij daar tegenaan kijkt en of jij ook met mensen met psychische problemen werkt.
Groetjes Sanne (naam is aangepast om de identiteit van de deelnemer te beschermen)
Deze mail ontving ik een aantal maanden geleden, op basis waarvan we een kennismaking inplanden.
Voor me zat een zachte, lieve vrouw die zichtbaar met het leven worstelde. Iemand die zo’n beetje alles op het gebied van spirituele ontwikkeling en psychologische hulp al had gedaan en geprobeerd. Het is haast teveel om op te noemen… Cognitieve gedragstherapie, ademhalingstherapie, (8 verschillende soorten) antidepressiva, systemisch werk, innerlijk-kind-werk, meditatie, psychotherapie, schematherapie, rTMS, acupunctuur, spirituele therapie, hypnotherapie, IEMT-therapie, mindfulness, lichttherapie, zelfs ayahuasca en nog veel meer: geen van alle had een duurzaam positief effect – misschien de ayahuasca nog het meest. De depressie hield haar stevig in zijn greep. Ze had het een en ander gelezen over de truffel met de psilocybine en was minstens zo bang als geïntrigeerd.
Iemand die zo’n beetje alles op het gebied van spirituele ontwikkeling en psychologische hulp al had gedaan.(…) De depressie hield haar stevig in zijn greep.
En natuurlijk deed haar mail ook iets met mij.
Ja, ik heb ondertussen veel ervaring met een breed scala aan deelnemers in onze ceremonies. Van mensen die worstelen met verslavingen, trauma’s en negatieve zelfbeelden tot ‘healthy normal people’ (als die al bestaan) die op zoek zijn naar meer zingeving, diepte of ‘het goddelijke’ (bij gebrek aan een beter woord). En ik weet ook dat uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat de truffel een fantastisch effect kan hebben voor mensen die worstelen met verslavingen en depressies.
Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat de truffel een fantastisch effect kan hebben voor mensen die worstelen met verslavingen en depressies.
Maar kan ik ook dit traject dragen? En hoe zou het traject er dan uit moeten zien? En ook: hoe vind ik de balans tussen enerzijds niets beloven en de verantwoordelijkheid bij de deelnemer leggen, maar anderzijds diep van binnen wéten wat voor effect de truffel kan hebben?
Dus ging ik voelen. Nadenken. Systemisch werk inzetten. Overleggen met Chantal, mijn vriendin, autoriteit op het gebied van lichaamsgericht werk en mede-eigenaar van Sarana.
En daaruit kwam een stevige ‘ja’ naar voren. Een ‘ja’ op een traject, waarbij het ‘hoofdgerecht’ de truffelceremonie zou worden. Maar waarbij de lichaamsgerichte therapie van Chantal, energiewerk, readings, coachings, meditatie, non-dualiteit, diverse contactmomenten en integratie voor een minstens zo belangrijke context zorgden. En het was ook duidelijk (zoals ook aangevraagd door Sanne) dat de ceremonie een-op-een moest worden.
De truffelceremonie wordt het ‘hoofdgerecht’. Maar de lichaamsgerichte therapie van Chantal, energiewerk, readings, coachings, meditatie, non-dualiteit, diverse contactmomenten en integratie zorgen voor een minstens zo belangrijke context.
Stap voor stap naar de ceremonie
Bij alleen al de gedachte aan de ceremonie sloeg de angst haar om het hart, dus die planden we nog niet in. Samen, stap voor stap, gingen we op pad. Meerdere sessies met Chantal zorgden voor meer gronding en een betere duiding van de angsten. Meerdere sessies met mij voor een gevoel van veiligheid, richting en intentie. En uiteindelijk voelde het vertrouwd en stevig genoeg om de ceremonie in te plannen.
De ceremonie
En toen brak de bewuste dag aan. Na verschillende grondingsoefeningen, een visualisatie, meditaties en het ‘marineren’ in de intentie werd de zorgvuldig afgestemde hoeveelheid psilocybine ingenomen.
Woorden schieten altijd te kort om een ervaring met psychedelica te beschrijven, dus ik doe niet eens mijn best om deze dag volledig te beschrijven. Maar het lijkt een beetje hierop:
Groots, diep verdriet en rijke tranen.
Intense, liefdevolle vergeving.
Zachte, volledige overgave aan alles wat zich aandient.
De kracht en de autonomie die ontstaat bij het doorvoelen van álles – wetende dat je het kúnt doorvoelen.
Ja zeggen tegen álles.
Zoiets, en nog veel meer. En ik mocht aan de zijlijn ondersteunen. Soms door aanwezig te helpen. Soms door juist afwezig te blijven. Nederig en krachtig tegelijk.
De dagen erna
De nacht en de dag die volgden na de ceremonie waren onrustig. Veel, heel erg veel te verwerken, met nog wat kleine fysiologische ‘kater’-effecten van de truffel.
In de dagen die daarop volgden hielden we intensief contact. Op de dag na de ceremonie zorgde Chantal voor energetische gronding, schoning en een reading – en er stond drie dagen na de ceremonie een sessie met mij gepland ter integratie.
Maar op de tweede dag na de ceremonie stuurde ze een appje dat me letterlijk kippenvel bezorgde:
“Het gaat goed. Ik ben uit de depressie. 🍄✨”
Ook uit de sessies die volgden bleek dat de impact van de ceremonie voor Sanne enorm was. Misschien wel het belangrijkste inzicht: “Ja, ja, jaaaa!” zeggen tegen álles wat het leven brengt. Het leven wil volledig geleefd worden, ervaren worden, in alle voor- en tegenspoed die dit met zich meebrengt.
Ook uit de sessies die volgden bleek dat de impact van de ceremonie voor Sanne enorm was. Misschien wel het belangrijkste inzicht: “Ja, ja, jaaaa!” zeggen tegen álles wat het leven brengt.
Alles wat je ruimte geeft, alles wat je accepteert, gaat stromen. Alles wat je afwijst, waar je weerstand tegen hebt, gaat vastzitten – in je lichaam, in je systeem. Mentaal lijden is ten diepste een gevecht met de realiteit: je wilt dat dingen anders zijn dan dat ze zijn (al dan niet bewust). En met ieder gevecht met de realiteit zet je vast wat wil stromen.
Dat is een spirituele paradox: juist als je de dingen volledig accepteert, kunnen ze stromen en veranderen.
Deze wijsheid is niet zo moeilijk te begrijpen. Maar deze waarheid volledig doorvoelen en doorleven in een ceremonie, tot in de puntjes van je systeem, dat is andere koek.
En ook hier: er zijn nog honderd andere inzichten die het traject opleverde – en na de ceremonie bleven de inzichten binnendruppelen. Maar dat is voor dit stukje tekst minder relevant.
Waar staan we nu
Op het moment van schrijven zijn we zo’n vier weken verder. Op basis van eerdere ervaringen met andere deelnemers, en blijkend uit diverse wetenschappelijke onderzoeken: gereserveerdheid is op zijn plaats.
Hoe duurzaam dit traject is geweest, kunnen we pas over een langere periode vaststellen. Misschien is er nog een ceremonie nodig. Misschien is er een andere invalshoek nodig. Wie zal het zeggen?
Voor nu is er vreugde en helderheid. Zin om het leven weer te leven, precies zoals het komt. Niet passief, maar juist vanuit een sterk gevoel van autonomie.
Het scherpe contrast met bijvoorbeeld antidepressiva of een jarenlang traject bij een psycholoog is onmiskenbaar. Natuurlijk kunnen antidepressiva helpen – ik ben geen uitgesproken tegenstander en ben absoluut geen psychiater. Maar wat ik wel weet: een antidepressivum is toxisch, verslavend en duur. Het creëert vaak een afhankelijkheidsrelatie en vlakt gevoelens af. ‘Numb’, zoals ze in het Engels zo mooi zeggen. Je komt er niet zo makkelijk vanaf. De truffel is daarentegen niet toxisch, niet verslavend, creëert geen afhankelijkheidsrelatie én laat je gevoelens juist rijker voelen.
Het scherpe contrast van truffels met bijvoorbeeld antidepressiva of een jarenlang traject bij een psycholoog is onmiskenbaar.
Dit is het verhaal van één deelnemer, geen garantie voor een ander. Maar het is wel de reden dat ik dit werk doe. Bijna vanzelfsprekend: doe dit nooit alleen. En er zijn diverse (medische) contra-indicaties die een ceremonie absoluut ongeschikt of zelfs gevaarlijk maken.
Overweeg je zelf een truffelceremonie en wil je van Sanne zelf horen hoe zij de ceremonie heeft ervaren en wat het haar heeft gebracht? Laat het me weten, dan breng ik je met haar in contact.
