Dit is het verhaal van Sandra. In haar eigen woorden vertelt ze hoe ze een 1:1 truffelceremonie met bijhorende traject heeft beleefd.
“Als één ding me duidelijk is geworden tijdens de truffelceremonie is het dat ik JA mag gaan zeggen tegen alles. Het leven wil maar één ding en dat is stromen. En met elke nee zetten we onszelf vast en blokkeren we de levensenergie die alleen maar wil stromen. En dit heb ik al zo vaak gelezen en ik heb het ook geloofd, maar wérkelijk begrepen had ik het niet, want hoe moet je nou ja zeggen tegen alle ellende in je eigen leven, in de levens van de mensen om je heen en in de wereld? Tijdens de ceremonie heb ik het ervaren en dat maakt dat ik het nu kan gaan leven. En ja zeggen tegen alles wat er gebeurt is dus ook ja zeggen tegen de pijn, het verdriet en de onmacht die het leven met zich meebrengt. Met iedere moeilijkheid en met ieder obstakel word je uitgenodigd om ja te zeggen. Want ja zeggen tegen wat gebeurt, is ja zeggen tegen het leven.
Alles had ik al geprobeerd om niet meer depressief te worden. Zowel in het reguliere als in het alternatieve circuit. Van psychotherapie tot hypnotherapie. Van schematherapie tot familieopstellingen. Van (8 verschillende) antidepressiva tot spirituele therapie. Van cognitieve gedragstherapie tot acupunctuur. You name it, I did it. En dus wist ik dat er iets anders moest gebeuren.
Alles had ik al geprobeerd om niet meer depressief te worden. Zowel in het reguliere als in het alternatieve circuit.
Ergens in april mailde ik Jannis. Ik wilde een truffelceremonie doen én ik was er heel nerveus over. Jannis stelde voor om vrijblijvend een gesprek te plannen en tijdens dit gesprek voelde ik gelijk een klik en wist ik dat Sarana de juiste plek was voor mij. Aan het einde van het gesprek zei Jannis dat hij zou gaan voelen of het passend was om met mij te gaan werken en ook met Chantal, zijn vriendin, zou hij dit afstemmen en dan een voorstel doen hoe het traject eruit zou kunnen gaan zien. Zelf had ik al aangegeven dat ik de truffelceremonie een-op-een wilde doen.
Het traject bestond uit een intake en een voorbereidingssessie met Jannis en twee energetische sessie met Chantal, de truffelceremonie en twee integratiesessies, een met Jannis en een met Chantal. Jannis en Chantal gaven me alle ruimte om het in m’n eigen tempo en stap voor stap te doen en in die ruimte waren ze steeds nabij. Pas als een afspraak was afgerond, werd de volgende op mijn initiatief gepland en als het van mijn kant wat lang stil was, kreeg ik van Chantal of Jannis een lief appje met de vraag hoe het met me ging.
De dag van de ceremonie.
Ik begon behoorlijk gespannen aan de dag. En gelijk na aankomst bleek dat ik mijn eigen kussen was vergeten. Het stukje thuis waarvan ik dacht dat het me steun zou geven, maar dat ik blijkbaar ook los mocht laten.
We begonnen met het nog helderder maken van mijn intentie en wat lichaamsoefeningen en toen was het moment aangebroken om de truffel in te gaan nemen. En daarna mocht ik gaan liggen. Heel fijn was het dat Jannis op dat moment nog een lichaamsscan met mij deed. Daardoor was ik niet zo gefocust op of ik al iets merkte van de truffel, maar gleed ik er langzaam in. Jannis zei ook steeds dat ik veilig was, dat was heel prettig.
En toen begon de reis en ja hoe beschrijf je die? Hoe geef je woorden aan dat wat je meemaakt, maar waar je de woorden niet voor kent? Stel dat je een kamer binnenkomt en je moet die kamer beschrijven, terwijl je alles voor het eerst ziet en niet weet hoe de dingen heten. Onmogelijk eigenlijk. Je komt in een andere wereld, een andere dimensie en alles is nieuw en onbekend.
En toen begon de reis en ja hoe beschrijf je die? Hoe geef je woorden aan dat wat je meemaakt, maar waar je de woorden niet voor kent?
Van tevoren had ik al veel gelezen en gezien over de werking van psilocybine en had ik ook een aantal mensen gesproken die al een truffelceremonie hadden gedaan en natuurlijk waren er de voorbereidende sessies bij Sarana. Wat ik uit dit alles meenam naar de sessie was het advies om alles toe te staan wat zich aandient en het aan te gaan.
“Whatever has been hidden emerges and demands you feel it.”
Dit is wat ik werkelijk heb ervaren. En dat lijkt misschien heel eng, maar dat is het niet, je kunt het aan en het is zó bevrijdend! Er kwamen tijdens de ceremonie geen dingen boven, waarvan ik het bestaan niet wist. Wel werd ik geconfronteerd met thema’s in mijn leven waarvan ik wist dat ze verdrietig en pijnlijk zijn geweest, maar die pijn en dat verdriet waren niet verwerkt. Tijdens de ceremonie heb ik deze dingen tot in m’n diepste wezen doorvoeld en naar buiten gebracht en daardoor ben ik er nu vrij van. Juist in het doorleven van de moeilijke stukken ligt de mogelijkheid tot heling. En ik voelde hoe ik vanaf nu alles mag gaan doorleven en doorvoelen, want dan stroomt het leven door en in en met mij.
Tijdens de ceremonie heb ik dingen tot in m’n diepste wezen doorvoeld en naar buiten gebracht en daardoor ben ik er nu vrij van.
Op mijn borst, voelde ik altijd spanning. Soms was de druk zo heftig alsof er iemand op mijn borstkas stond. Die spanning is helemaal weg. Tijdens de ceremonie werd daar met klanken en gekleurd licht aan gewerkt, alsof de spanning uit snaren bestond die bespeeld werden en daardoor losraakten. Een hele mooie ervaring ook.
En ik zag hoe ik mag gaan genieten en m’n eigen ding mag gaan doen. Ga spelen, ga dansen, ga zingen en neem het allemaal niet zo serieus. Dat was de boodschap. Ik zag het universum als een kosmische dans van energie en vanuit dat perspectief stelde het leven op aarde niet zo veel voor. Er was energie die constant in beweging was en die energie nodigt alles en iedereen uit om mee te gaan dansen en stromen. Maar alles en iedereen mag zelf weten of hij/zij meedanst. De uitnodiging is er voortdurend, maar als iemand nog ergens in vast wil blijven zitten is dat ook prima. Voor het universum maakt het allemaal niks uit.
En ik zag hoe ik mag gaan genieten en m’n eigen ding mag gaan doen.
Bijzonder is ook hoe je tegelijkertijd op dat andere bewustzijnsniveau bent en ook nog steeds in de dagelijkse realiteit. De intensiteit van de truffel gaat gedurende de dag ook op en neer, soms ben je helemaal into de truffel en soms ben je ook weer half ‘normaal’ aanwezig. Verschillende keren zei ik tegen Jannis: Weet je wel hoeveel pijn het doet als…. en dan benoemde ik het stukje verleden waarin ik terecht was gekomen. En soms was het ook grappig en werd ik rebels. Op een gegeven moment zei ik tegen Jannis: “Joh, neem het niet zo serieus en ga lekker met Jasmijn spelen.” De ernst en de luchtigheid wisselden elkaar af en ondertussen kun je ook nog gewoon naar de wc al is dat wel een aparte beleving. Soms was ik er ook helemaal klaar mee, zeker als ik merkte dat ik weer een moeilijk stuk in gleed. Dan zei ik tegen Jannis: “Hoelang gaat dit nog duren? Is het ook een keer klaar? Maar alles wat voorbijkwam was nodig, gaf inzicht en heelde.
En Jannis was de perfecte begeleider, volledig aanwezig als het nodig was en op de achtergrond aanwezig als het niet nodig was, maar altijd aanwezig en beschikbaar. Zo te weten in goede handen te zijn en zo op hem te kunnen vertrouwen was fantastisch.
En hoe is het nu?
Inmiddels is de ceremonie meer dan 6 weken geleden. Ik ging de ceremonie depressief in en 2 dagen na de sessie was ik uit de depressie. Na de ceremonie bleven de inzichten binnenkomen. Ik heb alles opgeschreven en iedere dag lees ik dat nog even door. Want de inzichten die je krijgt en wat je gezien en begrepen hebt, dat moet je na de ceremonie wel serieus gaan toepassen in je dagelijks leven. Het is een beetje zoals wanneer je de toegangscode van je telefoon hebt gewijzigd. De code is gewijzigd, maar uit automatisme typ je nog een tijdje de verkeerde code in. Zo is het denk ik ook met wat je meeneemt uit de ceremonie: de ‘code’ is veranderd, maar sommige oude gedachten en gewoontes blijven zich nog een tijdje herhalen, totdat je ze vaak genoeg ontkracht hebt. Dit is een bewust proces waar je na de ceremonie mee bezig moet zijn denk ik.
Ik ging de ceremonie depressief in en 2 dagen na de sessie was ik uit de depressie.
De plek
Wat een fijne plek is Sarana en wat een fantastische mensen zijn Jannis en Chantal. Bij alles wat ze doen voel je de betrokkenheid, de zorgzaamheid, de liefde, de aandacht, de zorgvuldigheid, de puurheid, de integriteit en zo kan ik nog wel even doorgaan. En Jannis doet nooit alsof hij de wijsheid in pacht heeft. Altijd maakte hij duidelijk dat wat hij zei, zijn visie was en niet per se de waarheid. En dat geldt ook voor mijn ervaring die ik hierboven beschrijf. Het is mijn ervaring en niet per se de waarheid.”
PS: Wij hebben besloten om een foto van een ekster te gebruiken bij deze blog. Sinds de ceremonie zien we (Sandra, maar ook ikzelf Jannis) telkens veren van eksters. En volgens de symboliek vertelt deze veer je dat je op de goede weg zit.
PPS: Overweeg je zelf een truffelceremonie en wil je van Sandra zelf horen hoe zij de ceremonie heeft ervaren en wat het haar heeft gebracht? Laat het weten, dan breng ik je met haar in contact.
